من هیچوقت اهل قهر كردن نبودم،
هنوزهم نیستم،
همیشه در هر بگو مگویی صرف نظر از اینكه من مقصرم یا نه؟
خودم برای اشتی كردن پیش قدم میشوم!

اما این روزها در چهارمین دهه زندگی ام می بینم به راستی كه هر چیزی به قاعده اش در زندگی لازم است،

میبینم وقتی هیچ وقت فرصت نبودنت را به ادمهای اطرافت نمیدهی ،
محبتت رنگش را از دست میدهد،
میبینم هیچ مقیاسی برای بودنم و نبودنم ندارند،
میبینم باورشان نمیشود كه من هم قلبم می شكند
من هم ضربه میخورم،

چنان تصویر یك ادم "همیشه هست "قوی را به خورد اطرافیانم داده ام كه كسی باورش هم نمیشود من هم پای رفتن دارم ، من هم قهر بلدم ،
من هم روزی ظرف محبتم خالی میشود،
و همیشه وقتی بالاخره یك روز ،
یك لحظه این كاسه صبر لبریز می شود و می روم كه می روم و هیچ پای برگشتنی برایم نمی ماند،
همان ادم ها پشت سرم می گویند :
عجیب بود نه به انهمه محبتش نه به این بی خبر رفتنش!

انها نمی دانند، همه ادم هایی كه قهر بلد نیستند همین جوری ناگهانی میروند، ناگهانی تمام میشوند،
و براستی ناگهانی میروند كه میروند و برگشتنی هم در كار نیست كه نیست!

لطفا حواستان به ادم های اطرافتان كه قهر بلد نیستند و همیشه در اشتی پیش قدمند باشد!
قدرشان را بدانید،
نگذارید تمام بشوند،
نگذارید ظرف محبتشان بشكند و زمین بریزد!

این ها یك روز چنان میروند كه روزهای خوب بودنشان برایتان همچون افسانه و خوابی دور از دسترس می ماند و بس!

خودتان هم اگر ادم های قهر نابلدی هستید یاد بگیرید كه گه گاهی قهر های كوتاه مدت بكنید،
یاد بگیرید كه فرصت دلتنگی به ادمهای اطرافتان بدهید ،
یاد بگیرید كه هر چیزی به قاعده اش در این دنیا لازم است حتی قهر كردن!
آوریل 08 2018, 15:58 در سکوت زبان تنهایی ست
ديدگاه براي اين پست غيرفعال شده است
طراحي و اجرا: parsehost.in
جامعه مجازي پارسه فیس يک سايت کاربر محور است.
مديريت سايت مسئوليتي در قبال مطالب ارسالي کاربران ندارد.
آیپی (IP) شما: 54.80.87.250